Yol Günlüğü

Bir başlangıç yapacak olursam, burada ki minicik yazıların hiçbiri yazmak için yazılmadı.Her yolculuk bir hikayeyse de İstanbul trafiğinde uzun hikayeleriniz hepinizin olmuştur.Bazen uyumak yerine şekillenir onlar.İş dönüşü kulağınıza gelen bir müzik bir hikaye anlatır, siz de dinlersiniz. İşte o fondaki 3 şarkının kahramanlarının 3 küçük hikayesi: 11 Kasım- Koşarken Konuşalamayanlar Buluşmalarımız,yetişmelerimiz var koşuyoruz.Acelemiz var hep,duramıyoruz. Sabredemeyen zihinlerimize yorgun bedenlerimiz eşlik ediyor düşüyoruz.Kalkmak için mücadele ederken yine bir telaşımız var,zamanımız yok.Koşarken farkına varamıyoruz duranların. E onlarda durduramıyor tabi.Karşılaşamıyoruz,tanışamıyoruz,yetişemiyoruz,bulamıyoruz... E o kadar yolu boşuna mı koştuk diye sorgulamalarımıza bile geç kalıyoruz.Başlatmak istediklerimiz bitiyor.Cam kenarı yolculukları yapıp uyumalarımız gibi farkına varamadığımız,kaçırdığımız çokça şey. Kavuşamadıklarımız olduğu gibi konuşamadıklarımız da kalıyor.

Ben çoktandır koşuyorum.Hala yetişemediğim ve bulamadığım çok şey var.Durabilir miyim,konuşabilir miyiz acaba? 9 Kasım- Biz uykudayken Boğaz konuşur. Köprüden geçerken fısıldayan şarkı kulağıma sanki, Boğazın anlatmak istedikleri gibiydi yorgundu bedenler iş çıkışı, herkeste bir bıkkınlık. Boğaz köprüsü ve bu şehir çok kalabalıkken yalnız gibiydi onlarda bıkmıştı.Ortak noktası çoktu insanlarla köprünün aslında. Yanından geçerken ona hayranlıkla bakan insanlar bir süre sonra uyur,onu unutur olmuşlardı.Her gün gördükleri bir şeyi sıradanlaştırmışlardı. Tıpkı hayatlarında değer verdikleri insanlar gibi... Şarkıyı birlikte dinlemek istedim köprüyle kalabalıklarda yalnızlaşma'nı'-'mızı' kutlayalım mı der gibi.

Aslında "Kış gelince ihtişamım ışıklardan" dedi. "Yoksa içimde o kadar çok ışığı sönmüş hikaye var ki." "Herkes beni değil yanıyor sandıkları ışıkları görüyordu, e tabi haliyle o da beni unutturuyordu.Ben olduğum yerde bekliyordum onlarsa geçip gidiyordu" dedi.Uyumadım bugün onu dinledim,içimi dinledim. Sahi mutlu muyuz köprü yoksa yorgun mu? Belki de sadece trafikteyizdir büyütmeyelim ha?Olsun bekliyoruz ama değil mi umutla.Güzel olanda beklemek bir şarkı fonda hemde seni görerek, uyumadan senle beklemek... 2 Kasım-1 gece de her şey değişir mi küçük kız? Fonda Travis-One night çalıyordu.En sevdiğim Travis şarkısı... Küçük bir kızın yolun kenarında etrafına çaresizce bakışlarıydı aslında fonda çalan onla karşılaşmamızın şerefine.

Zaaflarım varsa da çocuklar biraz daha farklıydı.Bir şey söylemesine bir şey istemesine gerek yoktu. Kim bilir nelerden kaçıp,kaçtıklarına sığınmıştı kocaman dünyasında ki beni bile yeniden yazmaya teşvik edecek küçük kızı bazen bende içimde saklasam da o onu hep ruhunda barındırıyordu. Biraz ilerisinde annesi olduğunu sandığım kadınla aralarında mesafe vardı.Belki en çok ona ihtiyaç duyduğu anda sanki arasına mesafe koymak isteyen oymuş gibi.Hem karamsar olmak isteyip hemde deli gibi seksek oynamak isteyen erken büyümüş o kız.Gözleri de pek çoğuna göre daha anlamlı bakarken,yüreğinde taşıdığı hikayelerse keşfedilmeyi bekliyordu.Biz yanından usulca geçtik.Usulca...Tıpkı farketsen de bir şey yapamayacak gibi çaresiz. Sahi çaresizlik kolay atlatılabiliyor muydu?Günde kaç bin kez çaresiz kalışlarımızı sayabiliyor muyduk? Şimdi geri dönüp o küçük kıza umut olabilmeyi istesem de şarkıda ki gibi mucizeler benim yanımda olmayacaktı. 'One night can change everything in your life... Gözlerinde bir gecenin her şeyi değiştirmesine ya da bir gecede her şeyin değişmesine ihtiyacı vardı. Sanılanın aksine One night can turn all your colors to white' en çok ihtiyacı olan seyi kulağımda ki şarkıda bulmuştum.Neden geceydi?Karanlıkta görmüştüm onu. Aslında siyahın için de beyazdı o. Gece insanların onu farketmesine ihtiyacı olmayacaktı.Onları umursamasına gerek olmayacaktı. Sadece uykuya ihtiyacı vardı bunu da ancak onu bekleyen gece gerçekleştirebilecekti... Hem belli mi olurdu bir gecede gözlerimizde her şey değişemez miydi?..