Özde bekleyen sözde hikayelerin yolculuğu

Sevgili 2025, Blogumdaki ilk yazımın sanatla ilgili ve ilkbaharda kış gibi hissettiren bir oyunla başlaması planlı değildi, ama öyle denk geldi. Değerli okuyucu, Biliyorum, sen de hâlâ bir yerlerde benim gibi okumaya değer veriyorsun. Görselin ve hızla tüketilenin aksine, emek verilmişin kıymetini bilenlerdensin. Yazmaya devam etmem sadece kendimle ilgili gibi görünse de, aslında bizimle de ilgili biraz. Çünkü toplumsal varlıklar olarak paylaşma ihtiyacımız derinlerde bir yerde hep var. Ben, beni mutlu eden şeylerde bu ihtiyacı derinden hissediyorum. Bu sebeple bu kez bir tiyatro oyunu önerisiyle karşınızdayım: Eylül. Güldüren Eylül, ağlatan Kâsım... Tek bedende yaşanmış koca bir hayat ve üzgün bir final. Ama hep derim; sonuçtan çok sürece tutununca bazı şeyler katlanılır hale geliyor. "Cinsel yönelimlerinden dolayı trans bir bireye bakışınızı bir oyun bile değiştirebilir" demek istemiyorum, çünkü bu bile Eylül’ü yaralayabilir. Eylül, 9 yaşında... İçimizden biri gibi. Hep ...

Siz, güzel İsviçre seyahatimi yazmamı beklerken ben yine bir tiyatro oyunu ve tabii bir şarkı sonrası yağmurlu bu günde; 'Kayboldum e o zaman hoş buldum.' derken buldum kendimi. Yazının başlığı bundan mütevellit bu şekilde. (Not: Bazen eski türkçe kelimeler kullanabilir bu kız, alıcınızın ayarlarıyla oynamak yerine kelime dağarcığımıza katkı sağlamanın tadına odaklanalım. :)) Şarkımız; Büyük Ev Ablukada'nın yeni albümünden; yola çıkmaya, düşüncelerde kaybolmaya tam da şimdi yazacağım zihnimin dehlizlerine daldımlara, 'Aklım fikrim havada' kısmında kendinizi sonsuzluklara götürecek cinsten bir şarkı 'Oh be!'yi aşağıya bıraktım, bunla okumanız tavsiyedir. Çiçek gibi tiyatro oyunumuzsa; 'Yalnızlar üzerine çok özel bir hizmet' Dasdas açık sahneye bu kadar yakışan başka bir oyun olamazdı.  Bu oyun, Aralık programlarımı yaparken aniden göz kırptı bana, sanki beni seç der gibi, bu anlarda gelen işaretleri hep takip ederim. İyi ki!  Sade ancak çok düşündürüc...

Hoş geldin Nisan, mucizelerinle ve güzelliklerinle gel derken akşamında yakın arkadaşımın, muhakkak gitmelisin dediği 'Sevgili Arsız Ölüm-Dirmit'te yanımda Sezen isminde bir kadın, önümde mütevazı, sıcacık bir Sezen Aksu ile (Elimi çok içtenlikle tuttu bakın burası önemli arkadaşlar yazan elimi tuttu, ilerde kitap çıkarmak şart oldu 😀) Neyse buradaki detaylar bana hediyeydi ve bende hediyemi değerlendirip hemen iki Sezen arasında bir dilek diledim, umarım boşa gidecek bir dilek olmamıştır.😀 Bu yazımın şarkısı belli olduğu üzere Sezen Aksu'dan geliyor. 'Bir zamanlar deli gönlüm.'  'Aklım başka duygularım başka yerde' oyunla özdeşleştirmeden ilk akla düşeni seçtim yine uyumlu da oldu sanki.😀 Oyuna bayıldım! Tek kişilik oyun zor hepimiz biliyoruz. Ses, mimik, performansın direkt oyuncuya odağından dolayı hata payının düşük olması vs. Nezaket Erden'in adını bilmiyorsanız not edin, dilerim çok daha iyi yerlere gelir ileride. Bilenler de takip etmeye devam ...

Surp Vortvots Vorodman Kilisesi'nde 'Gomidas' oyununu seyrettik. Sanatla daha çok buluşacağım zamanlar geldi yani bu kışta ruhumun doyacağı zamanlarda kalemim sizle daha sık buluşacaktır. Satır aralarıyla ve yüksek performanslı oyunculuğuyla Fehmi Karaarslan ve arkasındaki nefis koro çok iyi iş çıkarmış tüm prodüksiyon ve oyuncuların emeğine sağlık. Spoiler vermeyeceğim kesinlikle izlemenizi tavsiye ederim. Burada beni yazmaya sevk eden 'Ev', 'Ait hissetmek', 'içindeki müzik' vb. metaforikleştirilmiş bazı olgular. Yazımı okurken tabi ki yine size bir fon müziği eşlik etsin isterim. (No Land, Fıratcan Gülhan- İstanbul) Ev neresi? Doğduğun mu doyduğun yer mi klişesinden farklı bir cevap vereceğim bence ev < kalbinin olduğu ve kendini bulduğun yer > diye düşünüyorum. Farklı şehirlerde başka hayatlarda, aynı zamanın farklı döngülerinde yaşayan çoğu insan evini kendi seçemiyor elbette ancak kalbinin olduğu yeri evi benimseyebiliyor. Gomidas'ın h...