Bizim Büyük Çaresizliğimiz

BİR KİTAP, BİR YAZAR, BİR FİLM...

Önce filmden başlamalıyım. İlk onunla tanışmıştım: Bizim Büyük Çaresizliğimiz

Bizim Büyük Çaresizliğimizi izlemem 2 yıl kadar önceydi zaten film 2011 yapımı. Aramızdan ayrılan değerli bir yönetmen Seyfi Teoman’ın çektiği Barış Bıçakçı’nın aynı isimli romanından uyarlanan bir film. Film, geçmişe dayalı dostlukları olan otuzlu yaşlardaki Ender ve Çetin’in yaşamlarından bir kesiti konu alıyor. Ender’i İlker Aksum ki oyunculuğunu çok sevdiğim biri, Çetin’i Fatih Al ve esas kız Nihal’i Güneş Sayın canlandırmıştı. Ben çok sevmiştim. Çok samimiydi öyle ki farkında olmadan hayatıma pek çok şeyiyle yıllar sonra film olduğunu unutarak girdi.

Sakin’in Hamur işleri adlı şarkısı vardı filminde jeneriği olarak kullanılan. Film sayesinde ilk olarak onunla tanıştım. Dinlemediyseniz kesinlikle tavsiye ederim bu güzel grupla ve şarkılarıyla tanışmanızı. Ki zaten Bizim Büyük Çaresizliğimizle tanışırsanız hayatınıza zincirleme girecek pek çok şeyden biri olacaktır bu şarkıda. Ne yazık ki Ankaralı olan bu grup dağıldı. Sakince girdiği hayatlarımızda şarkılarıysa hala ilk günkü tazeliğinde…Son olarak dağılmadan önce kaydettikleri bir albüm demoları var içinde birbirinden güzel şarkıları barındıran.Buradan ulaşabilirsiniz ki 2 tanesini üst köşede müzik çalara sizler için eklemiştim.

Gelelim kitapla ve Barış Bıçakçı ile tanışma hikayeme: 10 Şubat 2014.Evet filmi izlememden 2 yıl sonra tesadüf denebilecek bir karşılaşmayla.

Kitabın ilk cümlesi: ‘Her şeyin geçip gittiğine, yaşadıklarımızın geçmişte kaldığına kim inandırabilir bizi. Anılarımızı avuç dolusu su gibi her sabah yüzümüze çarpmanın işe yaramayacağına kim inandırır.’

İşte dedim uzun zamandır okumayı özlediğim kitap ve bir solukta bitip, bir ömürde kalanlardan… Herkesin sahip olmak istediği bir dostluk ve aşık olunan bir kız... Sanki her şey bunun etrafında sanıyorsunuz ama… ‘Çocukluğa yakılan bir ağıt.’ Asıl büyük çaresizlik bu diyor Bıçakçı romanın bir yerinde; yani sesimizin dışarıdaki çocuk seslerinin arasında olmayışı. Gerisiyse yaşadıklarımızla şekillenen bizim hikayemiz…

Kitabı çokta anlatmayacağım elbet. Ama yine kitaptan bir şarkıyı paylaşmadan edemeyeceğim:

Ender: 'Bu kız kemanları duymuyor Çetin' der o kemanlar, Let's Pretend - Tindersticks şarkısındadır. Bu şarkı benim için artık bambaşka bir hal alacaktır. Dinlemekten sıkılmadığım bir hal. Bazen sadece keman sesini dinleyip duyuyor muyum diye sorguladığım bir hal…

Sonrasında Barış Bıçakçı'nın okuduğum diğer kitaplarından 'Veciz Sözler' 'Baharda Yine Geliriz','Aramızdaki en kısa mesafe' ve diğer bütün kitapları Barış Bıçakçı ile tanışmaya değer diyebilirim.Üstelik bu yazar popüler kültürün etkileriyle tanışmamış nadir yazarlardandır bundandır ki Ankara'yı hissettirdiği yazıları her ne kadar açıksa da kendisini ortalıklarda görebilmeniz pek mümkün değildir.